ZOEKEN NAAR WARE SCHOONHEID

 

Het zoeken naar Schoonheid is op zich een filosofische zoektocht, want wat is schoonheid?

 

In deze tijd worden we voortdurend blootgesteld aan ‘perfecte schóooheid’. Via social media, reclame, film en tv raken we gewend aan instant-schoonheid die geen vragen oproept. 

Dit soort schoonheid is voor iedereen toegankelijk.

Alles kan worden gladgestreken: FLex Smartphone: “De coating kan lichte krasjes vanzelf laten verdwijnen”,  Botox en Photoshop laten onze rimpels verdwijnen,  we scheren ons lichaam helemaal glad, Jeff Koonsis alleen te liken, geen diepgang, geen interpretatie nodig.

 

In de 18e eeuw werd door de filosofen Burke en Kant het schone afgezonderd van het sublieme. Het schone, dat wat volgens Burke zintuiglijk mooi is, wordt steeds meer vereenzelvigd met het gladde. Het ruwe  is bij hem lelijk, negatief.

Het sublieme (disharmonische, onregelmatige, niet te bevatten en daarmee vaak ook angstwekkende vormen, het onbevattelijke van dat wat groots is) valt bij hen buiten de esthetiek van het schone, het brengt lust en onlust samen, het verstoort, haalt onderuit. En juist daar houdt de schoonheid zich juist vaak schuil, vind ik.

In mijn beleving moet bij het ervaren van het schone noodzakelijkerwijze het sublieme dus betrokken worden. Het sublieme confronteert ons ook met pijn, met gebrokenheid, zwakheid en fragiliteit, wezenlijk onderdeel van het leven. Het is zoveel rijker, indrukwekkender en verhevener dan alleen instant-schoonheid in al zijn perfectie.

Ware schoonheid zit onder de oppervlakte.

 

In mijn schilderijen probeer ik het gladde te vermijden. Mijn inspiratie komt veelal uit de natuur, waarbij ik vormen vrijelijk combineer. Deze vormen komen experimenteel tot stand met allerlei technieken, waarbij ik veelvuldig losse pigmenten gebruik.

Sommige vormen doen je denken aan andere dingen. Die vormen probeer ik, vaak in de natuur, op te zoeken of zelf te maken. Ze worden zo geschilderd dat het niet direct iets voorstelt, maar dat het iemand op een bepaalde, persoonlijke gedachte kan brengen. Het is dus logisch dat die vormen er geabstraheerd uitzien. En soms ruw, disharmonisch, niet te bevatten en soms zelfs angstwekkend, het onbevattelijke van dat wat groots is.

Herhalingen van vormen in de natuur orden ik op mijn manier op het doek. Zo zorgen zij voor een patroon dat soms andedrs is dan in de natuur zelf. De relatie met de natuur en het landschap blijft bestaan door bepaalde vormen van ruimtesuggestie.

Op deze manier wordt een eigen wereld geschapen, die tot stand komt door het schilderen op een experimentele manier. 

 

Welkom bij mijn zoektocht naar ware schoonheid.

 

FILMPJE? http://www.youtube.com/watch?v=2R_I1cGbyuA